|
Hoe komt Piet Visvanger door de winter?
(een fictieve sociale casus)
Het is half december, een dure maand voor Piet Visvanger: Sinterklaasfeest, zijn eigen karige verjaardag, en straks ook nog Kerstmis en Oud en Nieuw. Met moeite had Piet een paar euro´s apart gehouden voor een heel klein Sinterklaascadeautje voor zijn kinderen, Keesje (7) en Wendy (11). Zij wonen bij hun moeder, Cora Helder, de ex van Piet. Gelukkig hadden Cora en oma nog wat te besteden aan extra cadeautjes.
Piet vindt het erg jammer dat hij niet meer één gezin vormt met zijn vrouw en zijn schatjes. Het was altijd al moeilijk gewest om de touwtjes aan elkaar te knopen. Hij had nog geluk dat hij na drie jaar solliciteren een baantje gevonden had. Hij werkte er keihard voor het laagste loon als assistent bij een elektrotechnisch installatiebedrijf. Hij had immers voortijdig en zonder diploma het VMBO verlaten. Altijd vroeg hij zich af of hij het wel goed genoeg deed. Piet was er van overtuigd dat hij veel, zo niet alles, verkeerd of onvoldoende deed, hoe goed hij zijn best ook deed. Zo was het vroeger thuis, zo was het op school, zo was het ook op het werk en overal. Piet wilde zijn kinderen een onbezorgdere jeugd geven dan hij zelf gehad heeft.Maar ook die wens ging de mist in.
Er waren wel momenten dat Piet zich wat zekerder voelde. Wanneer hij wat alcohol gedronken had voelde hij zich tenminste wat rustiger. Hik gaf toe dat hij wat minder zou moeten drinken, maar ja … verander dat maar eens. Cora maakte altijd ruzie als hij thuis aan het bier ging. Vaak raakte de sfeer in huis verziekt. En ja … het lag aan hém en aan niemand anders. Niets ging er immers goed? Hij had zich té vaak verslapen en afspraken op het werk niet nagekomen. Onvermijdelijk draaide het uit op zijn ontslag. Dat hij niet meer thuis dronk en alleen nog maar in de kroeg, kon niet meer voorkomen dar het huwelijk op de klippen liep.Hij begreep ook wel dat Cora en de kinderen toe waren aan wat stabiele rust.
Piet ging alleen wonen. Hij bedacht oplossingen omaan geld te komen. In de dorpskroeg beproefde hij de gokkast en bezocht hij de pas ingerichte internethoek. Met de winst zou hij zijn kinderen eindelijk eens wat leuke dingen kunnen geven. De gokkast was hem een paar keer goed gezind. Van 50 euro kon hij er 150 maken. Een volgende keer was er minder geluk,maar hij voelde dat hier zijn kansen lagen. Verraste kindergezichtjes zouden zijn mooiste prijs zijn.Piet ging ook op internet wedden maar moest toegeven dat hij veel meer verloor dan dat hij won. Hij was overtuigd van de grote klapper die binnenkort zou vallen. Eens zouden zijn kansen keren. Dan zou hij zijn vrienden het geleende geld terugbetalen en eindelijk het postorderbedrijf afbetalen. Dan zouden die dvd-speler en de digitale camera waarmee hij mooie dvd´tjes van zijn opgroeiende kinderen maakte helemaal van zichzelf zijn. Piet zag ernaar uit eidelijk verlost te zijn van de schuldsanering bij de Gemeentelijke Kredietbank. Weg met de huurschuld. Weg met de rekeningen van Wehkamp. Weg met de achterstallige energienota´s. Achterstallig ja ...hoe kon het ook anders met een inkomen van 850 euro schoon en vaste lasten van zo´n 700. Die 20 euro per maand voor de schuldsanering kan hij eigenlijk niet eens missen. Laats kon zelfs dát niet geďncasseerd worden Piet moest op gesprek komen bij Henk Pegel, schuldhulpverlener van de de Kridietbank. Piet was fors te laat doordat hij de avond tevoren was blijven doorzakken in de kroeg. Hij was al eerder niet of te laat komen opdagen. Zijn maatschappelijk werkster Hannie Toeverlaat was ook voor niets gekomen. Zij zou hem in het gesprek bijstaan. Piet voelde dat Hannie voor hem deed wat ze kon. Nu ging het hele gesprek niet door. Piet schaamde zich. Hij was die maandag ook nog te laat om zijn kinderen van school af te halen, zoals hij altijd deed wanneer Cora haar werk had. >>> lees verder >>>
|
|
